✍️ ಚಿಂತಕ
ಚಿದಾನಂದ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಕಲ್ಯಾಣಿ..
ಮಗು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕುಡಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಅಮೂಲ್ಯ ಆಸ್ತಿ. ಮಗುವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಕೊಡುವ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಜೀವ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಕಹಿ ವಾಸ್ತವ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಜಗತ್ತೇ ಮಕ್ಕಳ ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದೆ, ಮಾಹಿತಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇದೇ ವೇಗದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ತಾಳ್ಮೆ, ಹಿರಿಯರ ಮಾತು ಕೇಳುವ ವಿನಯ, ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಹಾಗೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಕಷ್ಟದ ಅರಿವು ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮಗುವಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಾರದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಸ್ವಯಂಕೃತ ಅಪರಾಧಗಳಿಂದ ಆ ಸುಂದರ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ತಾವೇ ಕೈಯಾರೆ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನೈತಿಕ ಅಧಃಪತನಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇದರ ನಿಜವಾದ ಹೊಣೆ ಯಾರದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರು ಹಗಲಿರುಳು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರ ಬೆವರಿನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಅರಿತು ಮಕ್ಕಳು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ಆರ್ಥಿಕ ಸಬಲತೆಯಿಂದಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೈಸೇರುತ್ತಿದೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವನೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಂದೆ ತಮಗಿಷ್ಟದ ವಸ್ತು ಕೊಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಆಕ್ರೋಶಗೊಳ್ಳುವುದು, ತಾಯಿ ಮೊಬೈಲ್ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಮುನಿಸು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಹೆತ್ತವರನ್ನೇ ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ನೋಡುವುದು ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡುವ ಪೋಷಕರು, ಅದರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರಮದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. “ನಿನಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತೇ?” ಎಂಬ ಪ್ರೀತಿಯ ಜಾಗೃತಿಯ ಮಾತು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಮೊಬೈಲ್‌ಗಿಂತ ಜೀವನ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಸಮಾಜವನ್ನು ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು. ಕೇವಲ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಟ್ಟ ಜನರ ಸಹವಾಸಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳು, ಗಾಂಜಾ, ಮದ್ಯಪಾನ ಮತ್ತು ಧೂಮಪಾನದಂತಹ ಭೀಕರ ಚಟಗಳ ಕತ್ತಲಕೂಪಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾಗಲಿ, ಹೆತ್ತವರ ಶಿಸ್ತಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಿದ್ದಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ಗೌರವವಾಗಲಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ದೇಗುಲಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅದೇ ಆವರಣದೊಳಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಯ-ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮದ್ಯದ ಬಾಟಲಿಗಳನ್ನು, ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳು ಜರುಗುತ್ತಿವೆ. ಹರೆಯದ ಜ್ವರ, ಕುತೂಹಲ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಹುಸಿ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆಳೆಯುವ ಸ್ನೇಹಿತರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ, ಹೆತ್ತವರು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಆಸೆ ಇಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ಭವಿಷ್ಯದ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಧೂಳಿಪಟ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅವಾಂತರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ದುಸ್ಥಿತಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಹೊಣೆ ಯಾರು? ಇಲ್ಲಿ ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿಂತ ಪೋಷಕರ ಒತ್ತಡವೇ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. “ನೀನೇ ಮೊದಲಿಗನಾಗಬೇಕು, ಅಂಕಗಳನ್ನೇ ಬಾಚಬೇಕು” ಎಂಬ ಹೆತ್ತವರ ಹಪಾಹಪಿಯಿಂದಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ನಲುಗಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಕ ಕಡಿಮೆ ಬಂದಾಗ ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು, ಬೈಯುವುದು, ನಿಂದಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುವುದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿನಿಂದಲೇ ವಿಮುಖರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಪೋಷಕರು ಓದಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸದಾ ಒತ್ತಡ ಹೇರುತ್ತಾ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಸಮಾನತೆ, ಮಾನವೀಯತೆ, ಕರುಣೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಹಕಾರದಂತಹ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು “ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬಂದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಸಂಸ್ಕಾರವಂತರಾಗಿ ಬದುಕಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರೂ, ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಹೆತ್ತವರು ತೋರುವ ಅಂಕಗಳ ಹಪಾಹಪಿಯೇ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.
ಭಯದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗುವ ಮಗು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯವನಾದ ಮಗು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೂ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮುನ್ನ ದೊಡ್ಡವರಾದ ನಾವು ಬದಲಾಗಬೇಕಿದೆ. ಊಟದ ಮೇಜಿನಲ್ಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವ ಹೆತ್ತವರು, ಪರಸ್ಪರ ಕೆಟ್ಟ ಭಾಷೆ ಬಳಸುವ ದೊಡ್ಡವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಉಪದೇಶಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಕೇವಲ ಗದರಿಸಿದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಒಳಗೇ ಉಳಿದು ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಸುಲಭ ಆದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೂ ನಾವು ಆ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಿ, ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರು, ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಲಿಸಬೇಕಿದೆ. ಮಗು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದಾಗ “ಈ ಮಗು ಹಾಳಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಸೋಲು. ಶಿಕ್ಷಣ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ ಅವನಿಗೆ ಸುಂದರ ಬದುಕನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿರಲಿ. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಎತ್ತರದ ಕನಸುಗಳಿರಲಿ, ಆದರೆ ಕಾಲುಗಳು ಸಂಸ್ಕಾರದ ನೆಲದ ಮೇಲಿರಲಿ. ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಮತ್ತು ಗುರುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಗುಣವೇ ಅವರ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿದೆ.