ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳುವ ಆಕೆ, ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಮನೆ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ, ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನಿಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ‘ಮನೆಯವಳು’, ಕೇವಲ ಕುಟುಂಬದ ಕಂಬವಲ್ಲ; ಪ್ರೀತಿಯ ಮಹಾಸಾಗರ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಮೊದಲ ಬಿಸಿ ಚಹಾದ ಹಸನ್ಮುಖಿ ಸ್ವಾಗತದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವನ್ನೂ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಯುವವರೆಗೂ ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ, ಆ ಸೈಲೆಂಟ್ ತಪಸ್ವಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಪುಟ್ಟ ಆಸೆಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಬಹುಷಃ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ?
ದಿನಪೂರ್ತಿ ಗಂಡನ ಸೌಕರ್ಯ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ, ಮನೆಗೆ ಬಂದವರ ಉಪಚಾರದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಧಾರೆ ಎರೆಯುವ ಅವಳು—ಗಂಡನಿಂದ ಬಯಸುವುದು ಕೇವಲ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಲ್ಲ; ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು. ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಕಾಯುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನಲ್ಲ; “ಅಮ್ಮಾ, ನೀನು ನಮಗೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ” ಎಂಬ ಒಂದೇ ಒಂದು ಆದ್ಯತೆಯ ಮಾತನ್ನು.
ಒಂದು ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕಪ್ ಕೈಗಿತ್ತು “ಇವತ್ತು ನೀನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋ” ಎಂದು ಗಂಡ ಹೇಳುವ ಕ್ಷಣ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಕ್ಷಣ, ಆಕೆಯ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಆಯಾಸವನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಕೆಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳಲ್ಲ, ತನ್ನ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಸಾಂತ್ವನದ ನುಡಿಗಳು ಆಕೆಯ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲವು.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗೃಹಿಣಿಯ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದ ಮುದ್ದಾದ ಆಸೆಗಳ, ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಕನಸುಗಳ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತುಡಿತಗಳ ಪ್ರತಿಫಲನವೇ ಈ ಲೇಖನ. ಈ ಬರಹವನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಜೀವದ ಮೌಲ್ಯ ನಿಮಗರಿವಾಗಿ, ಕಣ್ಣಂಚು ತೇವಗೊಂಡು ಮೈ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ!
‘ನನಗೂ ಒಂದು ಹೆಸರು, ಗುರುತಿದೆ’ ಎಂಬ ಅಭಿಮಾನ
ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಆಕೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ‘ಹೆಂಡತಿ’, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ‘ಸೊಸೆ’, ಮುಂದೆ ಯಾರೋ ಒಂದಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ‘ಅಮ್ಮ’ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಗೌರವದ ನಡುವೆಯೂ, ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಹೆಸರು, ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ಓದಿದ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಕರಗಿಹೋಗಬಾರದು ಎಂಬುದು ಆಕೆಯ ಮೊದಲ ಆಸೆ. ತನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಮತ್ತು ತನದಿಗೆ ಸಿಗುವ ಗೌರವ ಆಕೆಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ.
ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಚಹಾ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಆಕೆಗೆ, ಎಂದಾದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಗಂಡ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಕಪ್ ಕೈಗಿಟ್ಟು “ಇವತ್ತು ನೀನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೋ, ನಾವಿದ್ದೇವೆ” ಎನ್ನಬೇಕು. ಆ ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ಆಕೆಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಸುಖಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗದೆ, “ನನಗೆ ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ನಮ್ಮಮ್ಮನೇ ಬೆಸ್ಟ್, ಅಮ್ಮನ ಸಲಹೆಯೇ ಅಂತಿಮ” ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಆಕೆಯ ಜೀವ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ ‘ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ’
ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಯೂ ಶುಭ್ರವಾಗಿರಲು, ಪ್ರತಿ ಊಟವೂ ರುಚಿಯಾಗಿರಲು ಆಕೆ ಪಡುವ ಶ್ರಮ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ರಜೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ದುಡಿಯುವ ಈ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ದೇವತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಳ ಬೇಕಿಲ್ಲ; ಆಕೆಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು—”ಇವತ್ತು ಅಡುಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ,” ಅಥವಾ “ನೀನು ಈ ಮನೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚಂದವಾಗಿ ನೋಡ್ಕೋತೀಯಾ!”. ಈ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಕೆಯ ದಿನದ ಇಡೀ ಆಯಾಸವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ದಿನವೂ ಮಾಡುವ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ತಿಂದು ಹೋಗುವ ಬದಲು,ಆ ಊಟದ ಸಣ್ಣ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ನುಡಿ ಆಕೆಗೆ ಬೇಕು. ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೊರತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಟೀಕಿಸದೆ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
ಕಾಲದ ಓಟದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ‘ತನ್ನದೇ ಸಮಯ’
ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಯೂ ಬೇರೆಯವರ ಇಷ್ಟಕಷ್ಟಗಳಿಗೇ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಆಕೆಗೆ, ದಿನಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಾದರೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರಶಾಂತ ಸಮಯ ಬೇಕಿರುತ್ತದೆ. ಬಿಸಿಯಾದ ಒಂದು ಕಪ್ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವುದು, ನೆಚ್ಚಿನ ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದೆರಡು ಪುಟ ಓದುವುದು, ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಹಳೆಯ ಹಾಡನ್ನು ಗುನುಗುವುದು ಅಥವಾ ತವರುಮನೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ಅರಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು… ಈ ಪುಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳು ಆಕೆಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡುತ್ತವೆ.
ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಹಳೆಯ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರದೇ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟುವುದು ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಪುಸ್ತಕ ಓದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯ ಸಿಗುವುದು.
ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಸರೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆತನ
ಗಂಡ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಾಯುವ ಯಜಮಾನನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೋವು-ನಲವುಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೆಳೆಯನಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗೃಹಿಣಿಯ ಕನಸು. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ದಿನಪೂರ್ತಿ ಆಕೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಸುಸ್ತು, ಮುನಿಸು ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕ-ಚಿಕ್ಕ ಖುಷಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಆತನಲ್ಲಿರಬೇಕು. “ಏನಾಯ್ತು? ಯಾಕೆ ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳುವ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಕೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.
ದಿನವಿಡೀ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿ ಉಣಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ತಿನ್ನುವ ಆಕೆಗೆ, ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ “ನೀನು ಊಟ ಮಾಡಿದ್ಯಾ? ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿತಾ?” ಎಂದು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕೇಳಬೇಕು. ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಆಕೆಯ ಇಡೀ ದಿನದ ಆಯಾಸವನ್ನು ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.
ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಸಮಾನ ಗೌರವ
ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರನ್ನು, ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ‘ನನ್ನ ಮನೆ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಬರುವ ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಅಳತೆಯಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಮನೆಗೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಕೇವಲ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ. ಆಕೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಗೃಹಿಣಿಯನ್ನಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಖ್ಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲೂ ಆಕೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೂ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡುವುದು, ಆಕೆಯನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಸುವುದು ಆಕೆಯ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯಾಗಿದೆ.
ಮನೆಗೆ ಗಂಡ ಅಥವಾ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಅಥವಾ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗುವ ಬದಲು, ಆಕೆಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು “ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ದಿನ ಹೇಗಿತ್ತು?” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಮಾತಿಗೂ ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ, ತಾನೂ ಈ ಕುಟುಂಬದ ಮುಖ್ಯ ಭಾಗ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಆಕೆಗೆ ಬೇಕು.
ಚಾರುಗೋಡೆಯ ನಡುವೆಯೇ ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಸವೆಯುವ ಆಕೆಗೆ, ಯಾವುದೇ ಅಡುಗೆಯ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಗಂಡ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಐಸ್‌ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನುವ ಸರಳ ಖುಷಿ ಬೇಕು.
ಗಂಡನಿಂದ ಪತ್ನಿ ಬಯಸುವ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಆಸೆಗಳು,,
“”,ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಮಾತು,”
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿಯನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಆಕೆ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯನ್ನೋ ಮೆಚ್ಚಿ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು ಆಡುವುದು.ಅವಳನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡದಿರುವದನ್ನು, ಆ ಸಣ್ಣ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತು ಆಕೆಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
“ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಹಾಯ,,”
ಎಂದಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಸಂಜೆ ವೇಳೆ ಅಡುಗೆಮನೆಗೆ ಬಂದು, “ಇವತ್ತು ಚಹಾ ನಾನೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ನೀನು ಕೂತುಕೋ” ಎನ್ನುವುದು ಅಥವಾ ಮನೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಹೆಚ್ಚು ಅತಿಥಿಗಳು ಬಂದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ನಂತರ “ಬಾ, ಪಾತ್ರೆ ಒಂಚೂರು ನಾನೇ ತೊಳೀತೀನಿ” ಎಂದು ಕೈಜೋಡಿಸುವ ಆ ಪುಟ್ಟ ತುಂಟತನದ ಕಾಳಜಿ.
“ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ದಿನವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಸಿಗುವ ಪುಟ್ಟ ಅಚ್ಚರಿ”
ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವೋ, ಮದುವೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವವೋ ಆಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಾಕೊಲೇಟ್, ಒಂದು ಗುಲಾಬಿ ಹೂವು ಅಥವಾ ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಂದು “ಬಸ್‌ಸ್ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಣ್ತು, ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಯ್ತು ತಂದೆ” ಎಂದು ಕೈಗೆ ಇಟ್ಟುಬಿಡುವುದು.
“ಯಾವುದೇ ತೀರ್ಪು ನೀಡದೆ ಕೇವಲ ಆಲಿಸುವ ತಾಳ್ಮೆ”
ದಿನಪೂರ್ತಿ ಮನೆಯ ಜಂಜಾಟ, ಮಕ್ಕಳ ತುಂಟಾಟ ಅಥವಾ ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾದಾಗ, ಗಂಡನ ಬಳಿ ಬಂದು ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಯಾವುದೇ ಸಲಹೆ ನೀಡದೆ,ಅವಳನ್ನ ಮಗುವಿನ ಹಾಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು “ಅದಕ್ಕೇನು ಬಿಡು, ನಾನಿದ್ದೀನಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೇವಲ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈಹಾಕಿ ಮೌನವಾಗಿ ಆಲಿಸುವ ಆ ಭರವಸೆ.
“ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಇಬ್ಬರೇ ಕಳೆಯುವ ಆ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳು, “
ಮಕ್ಕಳ ಗದ್ದಲ, ಟಿವಿ ಸದ್ದುಗಳಿಲ್ಲದೆ, ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ಮೇಲೋ ಅಥವಾ ಸಂಜೆ ಹತ್ತಿರದ ಪಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೇ ಕೈಹಿಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದಾಡುವುದು, ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದು.
“ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚಿನ ಆಕೆಯ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ”
ಮದುವೆಯಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಗೆ ಸರಿದುಹೋದ ಆಕೆಯ ಹಾಡುಗಾರಿಕೆ, ಬರೆಯುವ ಆಸೆ, ಚಿತ್ರಕಲೆ ಅಥವಾ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, “ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ್ದನ್ನು ಮಾಡು, ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲವಿದೆ” ಎಂದು ಬೆನ್ನುತಟ್ಟುವ ಧೈರ್ಯದ ಮಾತು.
ಕೊನೆಯ ವಿಚಾರ,,,,
ಸಂಸಾರವೆಂಬ ರಥಕ್ಕೆ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಎರಡು ಚಕ್ರಗಳಿದ್ದಂತೆ. ‘ಮನೆಯವಳು’ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕಾಣದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು, ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕಾಗುವ ದೀಪ. ಆ ದೀಪ ಸದಾ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಬೇಕೆಂದರೆ, ಆಕೆಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಬಂಗಾರದ ಒಡವೆಗಳಲ್ಲ; ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮನದಾಳದ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಪುಟ್ಟ ಆಸರೆ. ಆಕೆಯ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆಕೆಯ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗಂಡನ ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ಸಂಸಾರಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ತೇಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ‘ಮನೆಯವಳ’ ಆಸೆಗಳು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟೇನೂ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಆಕೆಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಕೇವಲ ಕೊಂಚ ಪ್ರೀತಿ, ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಗೌರವ. ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಆಕೆಯ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು “ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೀನಿರುವುದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಈ ಮನೆ ದೇವಸ್ಥಾನವಾಗಿರೋದು ನಿನ್ನಿಂದಲೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನೋಡಿ… ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಆನಂದಬಾಷ್ಪವೇ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ವಸ್ತುವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
“ನನ್ನ ಈ ಲೇಖನವು ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದಿರುವ ‘ಮನೆಯವಳು’ ಎಂಬ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿಗೆ, ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಗೌರವ ನಮನ.”
